Monarchy

Monarchism
Imperial Russian Crown
Politics portal
v • d • e

A monarchy is a form of government in which all political power is absolutely or nominally lodged with an individual, known as a monarch (“single ruler”), or king (male), queen (female).

As a political entity, the monarch is the head of state, generally until their death or abdication, and “is wholly set apart from all other members of the state.”[1]

Historically, the notion of monarchy may emerge under different circumstances. It may grow out of tribal kingship, and the office of monarch (kings) becoming typically hereditary, resulting in successive dynasties or “houses”, especially when the leader is wise and able enough to lead the tribals. It may also be a consequent emergence after an act of violence is committed upon local communities by an invading group, which usurps the communities’ rights over their resources and then gradually releases such rights under controlled conditions. The leader of the usurping group often establishes himself as a monarch. A state of monarchy is said to result that reveals the relationships between resources, communities, monarch and his office. Even in antiquity, the strict hereditary succession could be tempered by systems of elective monarchy, where an assembly elects a new monarch out of a pool of eligible candidates. The concept has also been modernized, and constitutional monarchies where the title of monarch remains mostly ceremonial, without or with very limited political power.

Currently, 44 nations in the world have monarchs as heads of state, 16 of which are Commonwealth realms that recognize Queen Elizabeth II as their head of state. The historical form of absolute monarchy is retained only in Brunei, Oman, Qatar, Saudi Arabia, Swaziland and Vatican City.

Absolute monarchy Semi-constitutional monarchy     Constitutional monarchy Commonwealth realms (consitutional monarchies in personal union)     Subnational monarchies (traditional)

This article is part of the
Politics series
Forms of government
List of government types
Politics portal
v • d • e

Contents

[hide]

//

Etymology

The word monarch (Latin: monarcha) comes from the Greek μονάρχης (from μόνος, “one/singular,” and ἄρχων, “leader/ruler/chief”) which referred to a single, at least nominally absolute ruler. With time, the word has been succeeded in this meaning by others, such as autocrat or dictator. In modern use the word monarchy generally is used when referring to a traditional system of hereditary rule, with elective monarchies often considered as exceptions.

Definition

There is no clear definition of monarchy. Holding unlimited political power in the state is not the defining characteristic, as many constitutional monarchies such as the United Kingdom and Thailand are considered monarchies, while other states which concentrate political power in the office of a single head of state are known as Presidential republics.

Hereditary rule is often a common characteristic, but elective monarchies are also considered monarchies (the Pope, sovereign of the Vatican City State and the head of the Catholic Church, is elected by the College of Cardinals) and some states have hereditary rulers, but are considered republics (such as the stadtholder of the Dutch Republic, or the Great Council of Chiefs in Fiji).[1] A 1914 edition of Bouvier’s Law Dictionary states that “Monarchy is contradistinguished from republic,” and gives this definition:

‘I cannot find any better definition of monarchy than what this is: a monarchy is the government which is ruled by one person, who is wholly set apart from all other members of the state’s (called his subjects); while we call republic that government in which not only there exists an organism by which the opinion of the people, or of a portion of the people (as in aristocracies), passes over into public will, that is, law, but in which also the supreme power, or the executive power, returns, either periodically or at stated times (where the chief magistracy is for life), to the people, or a portion of the people, to be given anew to another person; or else, that government in which the hereditary portion (if there be any) is not the chief and leading portion of the government, as was the case in the Netherlands.’[1]

History

Tribal kingship is often connected to sacral functions, so that the king acts as a priest, or is considered of divine ancestry. The sacral function of kingship was transformed into the notion of “divine right of kings” in the Christian Middle Ages, while the Chinese, Japanese and Nepalese monarchs continued to be considered living gods into the modern period.

The system of monarchy since antiquity has contrasted with forms of parliamentarianism, where executive power is wielded by assemblies of free citizens. In antiquity, monarchies were abolished in favour of such assemblies in Ancient Rome (Roman Republic, 509 BC), Ancient Athens (Athenian democracy, 500 BC).

In Germanic antiquity, kingship was primarily a sacral function, and the king was elected from among eligible members of royal families by the thing. Such ancient “parliamentarism” declined during the European Middle Ages, but it survived in forms of regional assemblies, such as the Icelandic Commonwealth, the Swiss Landsgemeinde and later Tagsatzung, and the High Medieval communal movement linked to the rise of medieval town privileges. The modern resurgence of parliamentarism and anti-monarchism begins with the overthrow of the English monarchy by the Parliament of England in 1649, followed by American Revolution of 1776 and the French Revolution of 1792. Much of 19th century politics was characterized by the division between anti-monarchist Radicalism and monarchist Conservativism. Many monarchies were abolished in the 20th century, especially in the wake of either World War I or World War II.

Characteristics and role

A 19th century portrayal of Emperor Jinmu, the first Emperor of Japan.

Today, the extent of a monarch’s powers varies:

Most states only have a single monarch at any given time, although two monarchs have ruled simultaneously in some countries (diarchy), as in the ancient Greek city-state of Sparta or 17-th century Russia, and there are examples of joint sovereignty of spouses or relatives (such as William and Mary in the Kingdoms of England and Scotland).[2]

A regent may rule when the monarch is a minor, absent, or debilitated.

Monarchy, especially absolute monarchy, sometimes is linked to religious aspects; many monarchs once claimed the right to rule by the will of a deity (Divine Right of Kings, Mandate of Heaven), a special connection to a deity (sacred king) or even purported to be divine kings, or incarnations of deities themselves (imperial cult).

In Islam, a caliph is a head of state who is both a temporal leader (of the caliphate, Islamic state) and a religious one (leader of the Ummah, community of believers). Many monarchs have been styled Fidei defensor (Defender of the Faith); some hold official positions relating to the state religion or established church.

Monarchs have various titles, including king or queen, prince or princess (Sovereign Prince of Monaco), emperor or empress (Emperor of Japan, Emperor of India), or even duke or grand duke (Grand Duke of Luxembourg) or duchess. Many monarchs also are distinguished by styles, such as “Majesty“, “Royal Highness” or “By the Grace of God“.

Monarchs often take part in certain ceremonies, such as a coronation.

Monarchies are associated with political or sociocultural hereditary rule, in which monarchs rule for life (although some monarchs do not hold lifetime positions, such as the Yang di-Pertuan Agong of Malaysia, who serves a five-year term) and pass the responsibilities and power of the position to their children or family when they die. Most monarchs, both historically and in the modern day, have been born and brought up within a royal family, the center of the royal household and court. Growing up in a royal family (when present for several generations it may be called a dynasty), and future monarchs were often trained for the responsibilities of expected future rule.

Different systems of succession have been used, such as proximity of blood, primogeniture, and agnatic seniority (Salic law). While traditionally most modern monarchs have been male, many female monarchs also have ruled in history; the term queen regnant may refer to a ruling monarch, while a queen consort may refer to the wife of a reigning king. Form of governments may be hereditary without being considered monarchies, such as that of family dictatorships.[3] or political families in many democracies.[4]

Some monarchies are non-hereditary. In an elective monarchy, the monarch is elected, but otherwise serves as any other monarch. Historical examples of elective monarchy include the Holy Roman Emperors (chosen by prince-electors, but often coming from the same dynasty), and the free election of kings of the Polish–Lithuanian Commonwealth. Modern examples include the pope of the Roman Catholic Church (who rules as Sovereign of the Vatican City State and is elected to a life term by the College of Cardinals) and the Yang di-Pertuan Agong of Malaysia.

Monarchies have existed throughout the world, although in recent centuries many states have abolished the monarchy and become republics. Advocacy of republics is called republicanism, while advocacy of monarchies is called monarchism. The principal advantage of hereditary monarchy is the immediate continuity of leadership, usually with a short interregnum (as seen in the classic phrase “The King is dead. Long live the King!“).

In some cases monarchs are dependent on other powers (see vassals, suzerainty, puppet state, hegemony). In the British colonial era indirect rule under a paramount power existed, such as the princely states under the British Raj.

In other cases the monarch’s power is limited, not due to constitutional restraints, but to effective military rule. In the late Roman Empire, the Praetorian Guard several times deposed Roman Emperors and installed new emperors. The Hellenistic kings of Macedon and of Epirus were elected by the army, which was similar in composition to the ecclesia of democracies, the council of all free citizens; military service often was linked with citizenship among the male members of the royal house.

Military domination of the monarch has occurred in modern Thailand and in medieval Japan (where a hereditary military chief, the shogun was the de facto ruler, although the Japanese emperor nominally ruled). In Fascist Italy the Savoy monarchy under King Victor Emmanuel III coexisted with the Fascist single-party rule of Benito Mussolini; Romania under the Iron Guard and Greece during the Axis occupation were much the same way. Spain under Francisco Franco was officially a monarchy, although there was no monarch on the throne. Upon his death, Franco was succeeded as head of state by the Bourbon heir, Juan Carlos I, who proceeded to make Spain a democracy with himself as a figurehead constitutional monarch.

A self-proclaimed monarchy is established when a human claims the monarchy without any historical ties to a previous dynasty. Napoleon I of France declared himself Emperor of the French and ruled the First French Empire after previously calling himself First Consul following his seizure of power in the coup of 18 Brumaire. Jean-Bédel Bokassa of the Central African Empire declared himself “Emperor.” Yuan Shikai crowned himself Emperor of the short-lived “Empire of China” a few years after the Republic of China was founded.

In a personal union, the same person serves as monarch of separate independent states.

Sometimes titles are used to express claims to territories that are not held in fact (for example, English claims to the French throne) or titles not recognized (antipopes). A pretender is a claimant to an abolished throne or to a throne already occupied by somebody else. Abdication is when a monarch resigns.

Unique or unusual situations exist in several countries:

  • In Malaysia, the federal king, called the Yang di-Pertuan Agung (“Paramount Ruler”) is elected for a five-year term from and by the hereditary rulers (mostly sultans) of nine of the federation’s constitutive states, all on the Malay peninsula.
  • Andorra currently is the world’s sole co-principality. Located in the Pyrenees between Spain and France, it has two co-princes: the Bishop of Urgell (a prince-bishop) in Spain and the President of France. It is the only situation in which an independent country’s monarch is democratically elected by the citizens of another country.
  • In Botswana, South Africa, Ghana and Uganda, the ancient kingdoms and chiefdoms that were met by the colonialists when they first arrived on the continent are now constitutionally protected as regional and/or sectional entities. Furthermore, in Nigeria, though the hundreds of traditional states that exist there are not provided for in the current constitution, they are never the less legally recognised aspects of the structure of governance that operates in the nation. In addition to these five countries, peculiar monarchies of varied sizes and complexities exist in various other parts of Africa.

Succession

The rules for selection of monarchs varies from country to country. In constitutional monarchies the rule of succession generally is embodied in a law passed by a representative body, such as a parliament.

In an elective monarchy, monarchs are elected or appointed by some body (an electoral college) for life. For example, Pepin the Short (father of Charlemagne) was elected King of the Franks by an assembly of Frankish leading men; Stanisław August Poniatowski of Poland was an elected king, as was Frederick I of Denmark. Germanic peoples had elective monarchies, and the Holy Roman Emperors were elected by prince-electors, although this often was merely a formalization of what was, in reality, hereditary rule. Three elective monarchies exist today, Malaysia and the United Arab Emirates are twentieth-century creations, while one (the papacy) is ancient.

In a hereditary monarchy, the position of monarch is inherited by one’s relatives according to a statutory or customary order of succession, usually within one royal family tracing its origin back to a historical dynasty or bloodline.

The order of succession is always affected by rules on gender. Matrilineality determined the royal lineage in Ancient Egypt for over three thousand years, but many more males reigned than females. Agnatic succession bars females. In some systems a female may rule as monarch only when the male line dating back to a common ancestor is exhausted.

In 1980, Sweden became the first European monarchy to declare equal (full cognatic) primogeniture, meaning that the eldest child of the monarch, whether female or male, ascends to the throne.[5] Other kingdoms (such as the Netherlands in 1983, Norway in 1990, and Belgium in 1991) have since followed suit. Sometimes religion is affected; under the Act of Settlement 1701 all Roman Catholics and all persons who have married Roman Catholics are ineligible to be the British monarch and are skipped in the order of succession.

Primogeniture, in which the eldest child of the monarch is first in line to become monarch, is the most common system. In the case of the absence of children, the next most senior member of the collateral line (for example, a younger sibling) becomes monarch. Other systems include tanistry, which is semi-elective and gives weight to merit and Salic law. In complex cases, especially in the Middle Ages, the system of primogeniture competed with the sometimes conflicting principle of proximity of blood, and outcomes were idiosyncratic. In some monarchies, such as Saudi Arabia, succession to the throne usually first passes to the monarch’s next eldest brother, and only after that to the monarch’s children (agnatic seniority).

Appointment by the current monarch is another system, used in Jordan. In this system, the monarch chooses the successor, who is always his relative.

Kerajaan

monarki adalah bentuk pemerintahan di mana semua kekuatan politik mutlak atau nominal mengajukan dengan seorang individu, yang dikenal sebagai seorang raja (“penguasa tunggal”), atau raja (laki-laki), ratu (perempuan).

Sebagai sebuah entitas politik, raja adalah kepala negara, umumnya sampai kematian mereka atau pelepasan, dan “sepenuhnya dipisahkan dari semua anggota lain dari negara.” [1]

Secara historis, gagasan monarki mungkin muncul dalam keadaan yang berbeda. Mungkin tumbuh dari kerajaan suku, dan kantor raja (raja) menjadi biasanya turun-temurun, sehingga dinasti berturut-turut atau “rumah”, terutama ketika pemimpin yang bijaksana dan cukup mampu untuk memimpin suku-suku. Ini juga mungkin munculnya konsekuensi setelah tindakan kekerasan berkomitmen terhadap masyarakat setempat oleh kelompok menyerang, yang merampas hak-hak masyarakat atas sumber daya mereka dan kemudian secara bertahap melepaskan hak-hak tersebut dalam kondisi yang terkendali. Pemimpin kelompok merebut sering menetapkan dirinya sebagai seorang raja. Sebuah negara monarki dikatakan hasil yang mengungkapkan hubungan antara raja sumber daya, masyarakat, dan kantornya. Bahkan di jaman dahulu, suksesi turun temurun yang ketat bisa marah dengan sistem monarki elektif, di mana majelis memilih keluar raja baru dari kandidat yang memenuhi syarat. Konsep ini juga telah dimodernisasi, dan monarki konstitusional di mana judul raja tetap sebagian besar seremonial, tanpa atau dengan kekuatan politik yang sangat terbatas.

Saat ini, 44 negara di dunia telah monarki sebagai kepala negara, 16 di antaranya adalah Commonwealth alam yang mengakui Ratu Elizabeth II sebagai kepala negara mereka. Bentuk sejarah monarki mutlak hanya disimpan di Brunei, Oman, Qatar, Arab Saudi, Swaziland dan Kota Vatikan.
Absolute monarki konstitusional Semi-monarki Konstitusi monarki Persemakmuran alam (monarki konstitusional dalam persatuan pribadi) monarki subnasional (tradisional)

Artikel ini adalah bagian dari
Seri Politik
Bentuk pemerintahan

Daftar jenis pemerintah

* Anarki
* Aristokrasi
* Komunis negara
* Konfederasi
* Korporatisme
* Corporatocracy
* Consociationalism
* Demarchy
* Demokrasi
o Langsung
o Perwakilan
o Konsensus
* Despotisme
* Kediktatoran
o Otokrasi
Junta Militer o / Militer
o sayap kanan
o Waktu-sayap
o Otoriterisme
+ Totalitarianisme
* Etnis demokrasi
* Ethnocracy
* Exilarchy
* Fasisme
* Federasi
* Feodalisme
* Futarchy
* Gerontocracy
* Kleptokrasi
* Kratocracy
* Kritocracy / Kritarchy
* Logocracy
* Magocracy
* Meritokrasi
o Geniocracy
* Minarchism / Watchman Malam
* Monarki
o Absolute
o Konstitusi / Terbatas
o dwikekuasaan / Co-kerajaan
o Elective
* Noocracy
* Ochlocracy / Mobocracy
* Oligarki
* Panarchism
* Parlemen
* Plutokrasi
* Presiden
* Wayang negara
* Republik
o Crowned
o Kapitalis
o Konstitusi
o Federal
o Parlemen
+ Tergantung kepala negara
+ Federal
* Sosialis negara
* Sociocracy
* Supranasional serikat
* Teknokrasi
o Cyberocracy
o Netocracy
* Thalassocracy
* Teokrasi
o Islam negara
o Theodemocracy
* Timokrasi
* Tribal
o Chiefdom
* Tirani
* Negara Kesatuan

Politik portal
v • d • e
Isi
[Hide]

* 1 Etimologi
* 2 Definisi
* 3 Sejarah
* 4 Karakteristik dan peran
* 5 Suksesi
* 6 Lihat juga
* 7 Catatan dan referensi
* 8 Pranala luar

Etimologi

Kata raja (Latin: Monarcha) berasal dari μονάρχης Yunani (dari μόνος, “satu / tunggal,” dan ἄρχων, “pemimpin / penguasa / kepala”) yang dimaksud satu, setidaknya nominal penguasa mutlak. Dengan waktu, kata tersebut telah berhasil dalam arti oleh orang lain, seperti otokrat atau diktator. Dalam penggunaan modern, kata monarki umumnya digunakan ketika mengacu pada sistem tradisional aturan turun-temurun, dengan monarki elektif sering dianggap sebagai pengecualian.
[Sunting] Definisi

Tidak ada definisi yang jelas tentang monarki. Holding kekuasaan politik terbatas di negara ini tidak mendefinisikan karakteristik, sebagai monarki konstitusional banyak seperti Inggris dan Thailand dianggap monarki, sementara negara-negara lain yang memusatkan kekuasaan politik di kantor kepala tunggal negara dikenal sebagai Presiden republik.

aturan herediter sering merupakan karakteristik umum, tetapi monarki elektif juga monarki dianggap (Paus, berdaulat dari Negara Kota Vatikan dan kepala Gereja Katolik, dipilih oleh Kardinal) dan beberapa negara telah penguasa turun temurun, tetapi . republik dipertimbangkan (seperti stadtholder Republik Belanda, atau Dewan Agung Kepala di Fiji) [1] Sebuah edisi 1914 dari Bouvier’s Dictionary menyatakan Hukum yang “Monarki adalah contradistinguished dari republik,” dan memberikan definisi ini:

“Aku tidak dapat menemukan definisi yang lebih baik dari monarki daripada apa ini adalah: monarki adalah pemerintah yang diperintah oleh satu orang, yang sepenuhnya terpisah dari semua anggota lain dari negara itu (disebut rakyatnya), sedangkan kita sebut republik bahwa pemerintah di mana tidak hanya terdapat suatu organisme dengan mana pendapat orang, atau sebagian orang (seperti dalam aristokrasi), melewati ke akan publik, yaitu, hukum, tetapi di mana kekuasaan juga tertinggi, atau kekuasaan eksekutif, kembali, baik secara berkala atau pada waktu lain (di mana kehakiman utama adalah untuk hidup), kepada orang-orang, atau sebagian orang, untuk diberikan lagi ke orang lain, atau yang lain, pemerintah yang di mana bagian warisan (jika ada menjadi ada) bukanlah bagian kepala dan memimpin pemerintah, seperti yang terjadi di Belanda ‘. [1]

Sejarah

Tribal kerajaan sering dikaitkan dengan fungsi sacral, sehingga raja bertindak sebagai imam, atau dianggap keturunan ilahi. Fungsi sakral kerajaan diubah menjadi gagasan “hak ilahi dari raja-raja” di Tengah Kristen Abad, sedangkan China, Jepang dan raja-raja Nepal terus dianggap hidup dewa ke periode modern.

Sistem monarki sejak jaman dahulu telah kontras dengan bentuk parlementer, dimana kekuasaan eksekutif yang dikerahkan oleh majelis warga negara bebas. Di zaman kuno, monarki dihapuskan mendukung majelis tersebut dalam Kuno Roma (Republik Romawi, 509 SM), Athena Kuno (demokrasi Athena, 500 SM).

Jerman di zaman kuno, kerajaan terutama fungsi sakral, dan raja itu dipilih dari antara anggota keluarga kerajaan yang memenuhi syarat oleh hal tersebut. Seperti kuno “parlementerisme” menurun selama Abad Pertengahan Eropa, tetapi bertahan dalam bentuk majelis daerah, seperti Persemakmuran Islandia, Swiss dan kemudian Landsgemeinde Tagsatzung, dan gerakan komunal Abad Pertengahan Tinggi terkait dengan peningkatan hak-hak istimewa kota abad pertengahan. Kebangkitan modern parlementerisme dan-monarkisme anti dimulai dengan penggulingan monarki Inggris oleh Parlemen Inggris pada 1649, diikuti oleh Revolusi Amerika 1776 dan Revolusi Perancis 1792. Banyak politik abad ke-19 ini ditandai dengan pembagian antara Radikalisme anti-monarki dan Conservativism monarki. Banyak monarki dihapuskan di abad 20, terutama setelah Perang Dunia baik I atau Perang Dunia II.
[Sunting] Karakteristik dan peran
Sebuah penggambaran abad ke-19 Kaisar Jinmu, Kaisar pertama dari Jepang.

Saat ini, tingkat kekuasaan seorang raja bervariasi:

* Dalam sebuah monarki absolut, aturan raja sebagai seorang otokrat, dengan kekuasaan mutlak atas negara dan pemerintah-misalnya, hak untuk memerintah dengan dekrit, hukum menyebarluaskan, dan memberikan hukuman. monarki mutlak tidak selalu otoriter, yang absolutis tercerahkan dari Abad Pencerahan adalah raja yang mengizinkan berbagai kebebasan.
* Dalam sebuah monarki konstitusional (Pacte), raja itu adalah sebagian besar subjek tokoh seremonial konstitusi. Kedaulatan terletak secara formal dengan dan dilakukan atas nama The Crown, namun secara politis terletak dengan orang-orang (pemilih), yang diwakili oleh parlemen atau legislatif lainnya. Konstitusi monarki memiliki kekuasaan politik yang terbatas, dan dibentuk oleh tradisi dan preseden, pendapat umum, atau dengan kode hukum atau undang-undang. Mereka melayani sebagai simbol kesinambungan bagi negara dan melaksanakan fungsi-fungsi seremonial. Namun, monarki konstitusional banyak mempertahankan hak tertentu (dapat diganggu gugat, kekebalan berdaulat, merupakan kediaman resmi) dan kekuasaan (untuk memberikan pengampunan, untuk menunjuk gelar bangsawan). Selain itu, beberapa raja mempertahankan kekuatan cadangan, seperti untuk memecat perdana menteri, menolak untuk membubarkan parlemen, atau menahan Royal persetujuan perundang-undangan, efektif vetoing itu.

Kebanyakan negara bagian hanya memiliki satu raja pada waktu tertentu, meskipun dua raja telah memerintah secara bersamaan di beberapa negara (dwikekuasaan), seperti di negara-kota Yunani kuno Sparta atau Rusia abad ke-17, dan ada contoh kedaulatan bersama pasangan atau kerabat (seperti William dan Mary di Kerajaan Inggris dan Skotlandia). [2]

Bupati mungkin aturan ketika raja adalah kecil, tidak ada, atau lemah.

Monarki, terutama monarki mutlak, kadang-kadang dikaitkan dengan aspek agama; raja banyak sekali mengklaim hak untuk memerintah oleh kehendak dewa (Ilahi Hak Raja, mandat dari surga), sambungan khusus untuk dewa (raja suci) atau bahkan diakui untuk menjadi raja ilahi, atau inkarnasi dari dewa sendiri (kultus kekaisaran).

Dalam Islam, khalifah adalah seorang kepala negara yang baik pemimpin temporal (kekhalifahan, Islam negara) dan satu agama (pemimpin umat, komunitas orang percaya). Banyak raja telah bergaya Fidei Defensor (Pembela Iman), beberapa posisi resmi terus berhubungan dengan agama negara atau gereja didirikan.

Raja memiliki berbagai judul, termasuk raja atau ratu, pangeran atau putri (Sovereign Prince of Monaco), kaisar atau permaisuri duke (Kaisar Jepang, Kaisar India), atau bahkan atau grand duke (Grand Duke of Luxembourg) atau duchess. Banyak raja juga dibedakan oleh gaya, seperti “Mulia”, “Yang Mulia” atau “Dengan Rahmat Tuhan”.

Penguasa sering mengambil bagian dalam upacara-upacara tertentu, seperti penobatan seorang.

Monarki yang berhubungan dengan aturan turun temurun politik atau sosial budaya, di mana raja aturan bagi kehidupan (meskipun beberapa penguasa tidak memiliki jabatan seumur hidup, seperti Yang di-Pertuan Agong Malaysia, yang melayani jangka waktu lima tahun) dan lulus tanggung jawab dan kekuatan posisi untuk anak-anak mereka atau keluarga ketika mereka mati. Kebanyakan penguasa, baik secara historis dan di hari modern, telah lahir dan dibesarkan dalam keluarga kerajaan, pusat kerajaan rumah tangga dan pengadilan. Tumbuh di keluarga kerajaan (ketika hadir selama beberapa generasi itu dapat disebut dinasti a), dan raja-raja masa depan sering dilatih untuk tanggung jawab pemerintahan masa depan yang diharapkan.

sistem yang berbeda berturut-turut telah digunakan, seperti kedekatan darah, anak yg sulung, dan senioritas agnatic (Salic hukum). Sementara raja tradisional yang paling modern telah laki-laki, perempuan penguasa banyak juga telah memerintah dalam sejarah, sedangkan yg beraja ratu panjang mungkin merujuk kepada raja yang berkuasa, sementara permaisuri dapat merujuk kepada istri dari seorang raja memerintah. Bentuk pemerintah mungkin turun temurun tanpa dipertimbangkan monarki, seperti kediktatoran keluarga. [3] atau politik keluarga di banyak negara demokrasi. [4]

Beberapa monarki adalah non-keturunan. Dalam sebuah monarki elektif, monarki dipilih, tapi selain berfungsi sebagai raja apapun lainnya. Sejarah contoh monarki elektif termasuk Kaisar Romawi Suci (dipilih oleh pangeran-pemilih, tetapi sering berasal dari dinasti yang sama), dan pemilihan bebas dari raja-raja Persemakmuran Polandia-Lithuania. contoh modern termasuk paus Gereja Katolik Roma (yang aturan sebagai Penguasa dari Negara Kota Vatikan dan dipilih untuk masa jabatan hidup oleh Kardinal) dan Yang di-Pertuan Agong Malaysia.

Monarki telah ada di seluruh dunia, walaupun pada beberapa abad terakhir banyak negara menghapuskan monarki dan menjadi republik. Advokasi republik ini disebut republik, sementara advokasi monarki disebut monarkisme. Kelebihan utama dari monarki turun-temurun adalah kontinuitas kepemimpinan langsung, biasanya dengan masa peralihan pemerintahan pendek (seperti terlihat dalam frase klasik “Raja sudah mati. Hidup Raja!”).

Dalam beberapa kasus raja bergantung pada kekuatan lain (lihat pengikut, kekuasaan raja, boneka negara, hegemoni). Pada era pemerintahan kolonial Inggris langsung di bawah kekuatan penting ada, seperti negara-negara pangeran di bawah Raj Inggris.

Dalam kasus lain kekuasaan raja adalah terbatas, bukan karena pembatasan konstitusional, tetapi untuk kekuasaan militer yang efektif. Pada akhir Kekaisaran Romawi, Garda Praetoria beberapa kali digulingkan Kaisar Romawi dan diinstal kaisar baru. Raja-raja Helenistik dari Makedonia dan Epirus dipilih oleh tentara, yang komposisinya sama dengan ecclesia demokrasi, dewan semua warga negara bebas; dinas militer sering dikaitkan dengan kewarganegaraan antara anggota laki-laki rumah kerajaan.

dominasi Militer raja telah terjadi di Thailand modern dan di Jepang abad pertengahan (di mana seorang kepala militer turun-temurun, shogun adalah penguasa de facto, meskipun kaisar Jepang nominal memerintah). Dalam fasis Italia Savoy monarki di bawah Raja Victor Emmanuel III hidup berdampingan dengan aturan partai tunggal fasis Benito Mussolini, Rumania bawah Garda Besi dan Yunani selama pendudukan Poros jauh dengan cara yang sama. Spanyol di bawah Francisco Franco secara resmi monarki, meskipun tidak ada raja di atas takhta. Setelah kematiannya, Franco digantikan sebagai kepala negara oleh ahli waris Bourbon, Juan Carlos I, yang melanjutkan untuk membuat Spanyol demokrasi dengan dirinya sebagai seorang raja boneka konstitusional.

Sebuah monarki memproklamirkan diri dibentuk ketika klaim manusia monarki tanpa ikatan sejarah untuk sebuah dinasti sebelumnya. Napoleon I dari Perancis menyatakan dirinya Kaisar Perancis dan memerintah Kekaisaran Perancis Pertama setelah sebelumnya menyebut dirinya Pertama Konsul berikut perebutan kekuasaan dalam kudeta 18 Brumaire. Jean-pegawai gereja yg membantu pendeta Bokassa dari Kekaisaran Afrika Tengah menyatakan dirinya “Kaisar.” Yuan Shikai dinobatkan dirinya Kaisar dari “Kekaisaran Cina” pendek tinggal beberapa tahun setelah Republik China didirikan.

Dalam serikat pribadi, orang yang sama berfungsi sebagai raja negara merdeka yang terpisah.

Kadang-kadang judul yang digunakan untuk menyatakan klaim untuk wilayah yang tidak dimiliki sebenarnya (misalnya, klaim Inggris ke tahta Perancis) atau judul tidak diakui (antipopes). pura-pura adalah penuntut ke tahta dihapuskan atau ke tahta telah ditempati oleh orang lain. Pelepasan adalah ketika raja mengundurkan diri.

Unik atau situasi yang tidak biasa ada di beberapa negara:

* Di Malaysia, raja federal, yang disebut Yang di-Pertuan Agung (“Paramount Ruler”) dipilih untuk jangka waktu lima tahun dari dan oleh para penguasa keturunan (kebanyakan sultan) dari sembilan negara konstitutif federasi, semua pada melayu semenanjung.
* Andorra saat ini satu-satunya di dunia co-azas. Terletak di Pyrenees antara Spanyol dan Prancis, itu memiliki dua co-pangeran: Uskup Urgell (seorang pangeran-uskup) di Spanyol dan Presiden Perancis. Ini adalah satu-satunya situasi di mana raja negara independen secara demokratis dipilih oleh warga negara lain.
* Di Botswana, Afrika Selatan, Ghana dan Uganda, kerajaan kuno dan chiefdoms yang dipenuhi oleh kolonialis ketika mereka pertama kali tiba di benua itu kini secara konstitusional dilindungi sebagai daerah dan / atau entitas sectional. Selanjutnya, di Nigeria, meskipun ratusan negara-negara tradisional yang ada ada tidak diatur dalam konstitusi saat ini, mereka tidak pernah kurang aspek legal yang diakui struktur pemerintahan yang beroperasi di negara ini. Selain lima negara, monarki aneh ukuran bervariasi dan kompleksitas ada di berbagai bagian lain Afrika.

Suksesi

Aturan pemilihan raja bervariasi dari satu negara ke negara. Dalam monarki konstitusional aturan suksesi umumnya diwujudkan dalam hukum yang disahkan oleh suatu badan perwakilan, seperti parlemen.

Dalam sebuah monarki elektif, raja dipilih atau ditunjuk oleh beberapa tubuh (sebuah perguruan pemilu) untuk hidup. Sebagai contoh, Pepin Pendek (ayah dari Karel) terpilih Raja kaum Frank oleh majelis orang terkemuka Frank; Stanisław Agustus Poniatowski Polandia adalah seorang raja terpilih, seperti Frederick I dari Denmark. orang Jerman telah monarki elektif, dan Kaisar Romawi Suci telah dipilih oleh pangeran-pemilih, meskipun sering hanya formalisasi dari apa yang, dalam kenyataannya, aturan turun temurun. Tiga monarki elektif ada saat ini, Malaysia dan Uni Emirat Arab adalah ciptaan abad kedua puluh, sedangkan satu (kepausan) yang kuno.

Dalam monarki turun-temurun, posisi raja diturunkan oleh kerabat seseorang menurut perintah undang-undang atau adat suksesi, biasanya dalam satu keluarga kerajaan menelusuri asal-usulnya kembali ke dinasti sejarah atau keturunan.

Urutan suksesi selalu dipengaruhi oleh aturan tentang gender. Matrilineality menentukan garis keturunan kerajaan di Mesir Kuno selama lebih dari tiga ribu tahun, namun laki-laki lebih banyak memerintah daripada perempuan. bar suksesi Agnatic betina. Dalam beberapa sistem wanita mungkin memerintah sebagai raja hanya bila garis laki-laki dating kembali ke asal yang umum habis.

Pada tahun 1980, Swedia menjadi monarki Eropa pertama yang menyatakan sama (penuh cognatic) anak yg sulung, yang berarti bahwa anak sulung dari raja, apakah perempuan atau laki-laki, naik takhta. [5] kerajaan lain (seperti Belanda pada tahun 1983, Norwegia pada tahun 1990, dan Belgia pada tahun 1991) sejak sesuai diikuti. Kadang-kadang agama terpengaruh, berdasarkan Undang-Undang Penyelesaian 1701 semua orang Katolik Roma dan semua orang yang telah menikah Roma Katolik yang memenuhi syarat untuk menjadi raja Inggris dan akan dilewati dalam urutan suksesi.

Anak yg sulung, di mana anak tertua dari raja adalah di baris pertama untuk menjadi raja, adalah sistem yang paling umum. Dalam kasus tidak adanya anak-anak, anggota berikutnya paling senior dari garis jaminan (misalnya, adik) menjadi raja. Sistem lain termasuk tanistry, yang semi-elektif dan memberi bobot untuk mendapat dan hukum Salic. Dalam kasus yang kompleks, terutama di Abad Pertengahan, sistem anak yg sulung bersaing dengan prinsip kadang-kadang bertentangan kedekatan darah, dan hasil yang istimewa. Dalam beberapa monarki, seperti Arab Saudi, suksesi tahta biasanya pertama lolos ke saudara selanjutnya raja tertua, dan hanya setelah itu kepada anak-anak raja itu (senioritas agnatic).

Penunjukan oleh raja saat ini adalah sistem lain, yang digunakan di Yordania. Dalam sistem ini, raja memilih penggantinya, yang selalu relatif nya.

Royal

la monarchie est une forme de gouvernement où toutes les forces politiques absolue ou nominale déposée par un individu, connu sous le nom d’un roi («autorité unique»), ou le roi (un homme), reine (femelle).

En tant qu’entité politique, le roi est chef de l’Etat, généralement jusqu’à la mort ou à décharge, et “complètement séparé de tous les autres membres de l’état.” [1]

Historiquement, l’idée de la monarchie peut apparaître dans des circonstances différentes. Il peut passer de la tribu royale, et le bureau du roi (le roi) devient généralement héréditaire, de sorte que la succession dynastique ou «maison», en particulier lorsque le chef d’un sage et assez capables de diriger les tribus. Il est également possible l’émergence des conséquences après les actes de violence commis contre les populations locales par le groupe attaqué, qui prive les droits des peuples sur leurs ressources et puis peu à peu laisser aller de ces droits dans des conditions contrôlées. Le chef de la saisie souvent s’établir comme un roi. Une monarchie est dit de révéler les résultats de la relation entre les ressources du roi, de la communauté, et son bureau. Même dans l’antiquité, stricte succession héréditaire peut être en colère contre un système de monarchie élective, dans laquelle le montage de choisir un nouveau roi est sorti de candidats qualifiés. Ce concept a également été modernisé, et la monarchie constitutionnelle dans laquelle le titre de roi est resté essentiellement protocolaire, avec ou sans le pouvoir politique très limité.

Actuellement, 44 pays dans le monde ont monarques comme chefs d’Etat, dont 16 sont du Commonwealth de la nature qui reconnaît la reine Elizabeth II à la tête de leur pays. Forme de l’histoire de la monarchie absolue est uniquement stocké dans Brunei, Oman, Qatar, Arabie saoudite, le Swaziland et la Cité du Vatican.
Semi-constitutionnelle Monarchie absolue monarchie monarchie constitutionnelle du Commonwealth de la nature (monarchie constitutionnelle en union personnelle) monarchie infranational (traditionnel)

Cet article fait partie de
Série Politique
Les formes de gouvernement

Liste des types de gouvernement

* Anarchy
* L’aristocratie
* Les pays communistes
* Confédération
* Le corporatisme
* Corporatocratie
* Consociationalisme
* Demarchy
* La démocratie
o Direct
Représentants o
o Consensus
* Despotisme
* Dictature
Autocratie o
o junte militaire / militaire
o aile droite
o de gauche
o L’autoritarisme
+ Totalitarisme
* La démocratie ethnique
* Ethnocratie
* Exilarchy
* Fascisme
* Fédération
* Feudalism
* Futarchy
* Gérontocratie
* Kleptocratie
* Kratocracy
Kritocracy * / Kritarchy
* Logocratie
* Magocracy
* La méritocratie
Géniocratie o
Minarchism * veilleur de nuit /
* Monarchie
o Absolute
o constitutionnelle / Restreint
dyarchie o / Co-Uni
o choix
* Noocracy
Ochlocratie * / Mobocracy
* Oligarchie
* Panarchism
* Parlement
* Ploutocratie
* Président
* L’état de marionnettes
* République
o Couronné
o capitaliste
o Constitution
o fédérale
o Parlement
+ Selon les chefs d’Etat
+ Fédéral
* Les pays socialistes
* Sociocratie
* Union supranationale
* La technocratie
Cyberocracy o
Netocratie o
* Thalassocratie
* La théocratie
o les pays islamiques
Theodemocracy o
* Timokrasi
* Tribal
o chefferie
* Tyrannie
* Unitaire de l’État

Politique portail
v • d • e
Contenu
[Cacher]

* 1 Étymologie
* 2 Définitions
* 3 Histoire
* 4 Caractéristiques et rôle
* 5 Succession
* 6 Voir aussi
* 7 Notes et références
* 8 Liens externes

Étymologie

Le roi mot (du latin: Monarcha) vient du grec μονάρχης (de μόνος, «un / singulier, et ἄρχων,” leader / chef / chef ») est l’un, au moins nominalement souverain absolu. Avec le temps, ces mots ont été couronnés de succès dans le sens de la par d’autres, comme autocrate ou dictateur. Dans son acception moderne, le monarque mot est généralement utilisé pour désigner le système traditionnel de l’hérédité, avec monarchies électives souvent considérés comme des exceptions.
[Edit] Définition

Il n’y a pas de définition claire de la monarchie. Holding pouvoir illimité politique dans ce pays ne sont pas la définition des caractéristiques, comme de nombreuses monarchies constitutionnelles, comme la Grande-Bretagne et la Thaïlande sont considérés comme des monarchies, alors que d’autres pays qui concentrent le pouvoir politique dans un seul chef de bureau de l’état est connu sous le nom du Président de la République.

règle héréditaire est souvent une caractéristique commune, mais la monarchie monarchie élective également considéré (le pape, souverain de la Cité du Vatican et de la tête de l’Eglise catholique, a été choisi par les cardinaux) et certains états ont souverains héréditaires, toutefois. République considéré (comme stathouder néerlandais République, chef du Conseil suprême ou dans les îles Fidji) [1] Une édition 1914 des Etats Bouvier Dictionnaire de droit que «La monarchie est contradistinguished de la république», et donne cette définition:

“Je ne peux pas trouver une meilleure définition de la monarchie que ce qu’il en est: la monarchie est un gouvernement dirigé par une seule personne, sont complètement séparés de tous les autres membres du pays (appelé ses sujets), tandis que nous appelons la République que le gouvernement dans lequel non seulement il est un organisme avec lequel les opinions des personnes, ou certaines personnes (comme dans les aristocraties), traverse être public, qui est, la loi, mais où aussi la plus haute autorité ou le pouvoir exécutif, le rendement, soit périodiquement, soit à d’autres moments (dans laquelle le pouvoir judiciaire Le principal est de vivre), à la population, ou certains, à donner à nouveau aux autres, ou autres, un gouvernement dans lequel l’héritage (s’il y en a) n’est pas la tête et la tête du gouvernement, comme cela s’est produit aux Pays-Bas ». [1]

Histoire

empire tribal souvent associées à des fonctions sacrées, de sorte que le roi a agi comme un prêtre, ou considérée comme d’origine divine. La fonction du royaume sacré transformée en l’idée de «droit divin des rois” dans le Moyen Age chrétien, tandis que la Chine, le Japon et les rois du Népal continue à être considéré comme des dieux vivants de la période moderne.

système monarchique depuis des temps immémoriaux a été opposée à la forme parlementaire, où le pouvoir exécutif est exercé par les assemblées citoyen libre. Dans les temps anciens, la monarchie a été abolie ensemble de support dans la Rome antique (la République romaine, 509 avant J.-C.), l’Athènes antique (la démocratie d’Athènes, 500 ans avant JC).

Allemagne dans les temps anciens, la fonction royale particulièrement sacré, et le roi a été choisi parmi les membres de la famille royale qui se sont qualifiés par la présente. Comme l’ancienne «parlementarisme» a diminué au cours du Moyen Age de l’Europe, mais a survécu sous la forme d’assemblées régionales, comme le Commonwealth de l’Islande, la Suisse, puis Landsgemeinde Diète, et le Haut Moyen Age mouvement communal associés avec des privilèges accrus cité médiévale. La résurrection du parlementarisme moderne et anti-monarchisme a commencé avec le renversement de la monarchie britannique par le Parlement britannique en 1649, suivie par la Révolution américaine de 1776 et la Révolution française 1792. Beaucoup de politique du 19e siècle a été marquée par la division entre le radicalisme anti-monarchie et la monarchie conservatisme. Beaucoup de la monarchie abolie dans le 20e siècle, surtout après que les deux Première Guerre mondiale ou la Seconde Guerre mondiale.
[Edit] Caractéristiques et rôle
Une représentation du 19ème siècle, l’empereur Genie, le premier empereur du Japon.

Actuellement, le niveau de la puissance d’un roi variées:

* Dans une monarchie absolue, les règles roi comme un autocrate, avec un pouvoir absolu sur l’état et le gouvernement, par exemple, le droit de gouverner par décret, droit de la distribution, et des sanctions fournir. la monarchie absolue n’est pas toujours autorité, les absolutistes éclairés du siècle des Lumières a été le roi qui a permis à diverses libertés.
* Dans une monarchie constitutionnelle (Pacte), le roi est en grande partie figure cérémonie sous réserve de la constitution. La souveraineté se trouve formellement avec et réalisé au nom de la Couronne, mais est politiquement avec les gens (les électeurs), représentée par le Parlement ou la législature d’autres. La monarchie constitutionnelle a limité le pouvoir politique, et façonné par la tradition et le précédent, l’opinion publique, ou avec le code juridique ou de droit. Ils servent en tant que symbole de la continuité pour le pays et exercer des fonctions cérémonielles. Toutefois, de nombreux monarques constitutionnels conserver certains droits (inviolabilité, l’immunité souveraine, une résidence officielle) et d’électricité (pour donner le pardon, pour désigner un titre de noblesse). En outre, plusieurs rois de maintenir des forces de réserve, de nature à révoquer le Premier ministre, a refusé de dissoudre le parlement, ou de refuser l’approbation royale de la législation, de manière efficace opposer son veto.

La plupart des États ont un seul roi à un certain moment, même si les deux rois avaient régné simultanément dans plusieurs pays (dyarchie), comme l’ancienne cité gréco-état de Sparte ou 17e siècle en Russie, et il ya des exemples de la souveraineté conjointe ou des parents (comme William et Mary dans le royaume d’Angleterre et Ecosse). [2]

Regents peut statuer en tant que roi est faible, aucune, ou faible.

Monarchie, en particulier la monarchie absolue, est parfois associée à des aspects de la religion; demande de nombreux princes le droit de gouverner par la volonté de Dieu (Divine droits de Kings, Mandate of Heaven), un lien particulier à des divinités (roi sacré) ou même reconnu comme un roi divin, ou incarnations des dieux eux-mêmes (culte impérial).

Dans l’islam, le calife est un chef d’Etat qui à la fois chef temporel (du Califat, l’État islamique) et une religion (le chef de l’oumma, la communauté des croyants). De nombreux rois ont été stylisées fidei Defensor (Défenseur de la Foi), certaines positions officielles détiennent, relatifs à la religion d’Etat ou de l’église établie.

Le roi a des titres divers, y compris le roi ou la reine, prince ou une princesse (Prince Souverain de Monaco), empereur ou l’impératrice duc (empereur du Japon, Empereur des Indes), ou même ou grand-duc (Grand-Duc de Luxembourg) ou duchesse. De nombreux rois se différencient également par le style, tels que «Votre Majesté», «Votre Majesté» ou «Par la grâce de Dieu”.

Souverains prennent souvent part à certaines cérémonies, comme un couronnement.

Monarchie associés à l’hérédité de la culture politique ou sociale, où les règles roi pour la vie (bien que certaines autorités n’ont pas un emploi à vie, comme l’en-Pertuan Agong de la Malaisie, qui a purgé une période de cinq ans) et passer les postes de responsabilité et le pouvoir pour leurs enfants ou de la famille quand ils meurent. La plupart des autorités, à la fois historiquement et dans les temps modernes, est né et a grandi dans la famille royale, la maison royale et la cour centrale. Grandir dans la famille royale (lorsqu’ils sont présents depuis plusieurs générations qui peut être appelée une dynastie), et les rois de l’avenir sont souvent formés aux futures responsabilités de gouvernement sont attendus.

systèmes différents ont été utilisés successivement, tels que la proximité du sang, le fils d’un éminent aîné, et de l’ancienneté agnatique (loi salique). Tandis que le roi traditionnel des plus modernes d’hommes, beaucoup de dirigeants femmes ont également jugé dans son histoire, tandis que la reine régnante long peut se référer au roi au pouvoir, tandis que l’impératrice peut faire référence à l’épouse du règne d’un roi. Les formes de gouvernement ne peut pas être considérée comme la monarchie héréditaire, comme dictature de la famille. [3] ou familles politiques dans de nombreuses démocraties. [4]

Certains de la monarchie est un non-héréditaires. Dans une monarchie élective, la monarchie a été choisi, mais en dehors de fonctionnement que tout autre roi. Les exemples historiques de la monarchie élective, y compris l’empereur romain germanique (choisi par le prince-électeur, mais souvent de la même dynastie), et l’élection libre des rois de l’Union polono-lituanienne. exemples modernes incluent le pape de l’Église catholique romaine (qui règne en tant que dirigeant de la Cité du Vatican et est élu à vie par les cardinaux) et le Yang-Pertuan Agong en Malaisie.

La monarchie a existé à travers le monde, bien que dans les derniers siècles de nombreux pays a aboli la monarchie et de devenir une république. Plaidoyer de cette république est une république, tout en prônant le monarchisme monarchie appelé. Le principal avantage de la monarchie héréditaire est la continuité immédiate de la direction, généralement avec un court interrègne (comme dans la phrase classique «Le roi est mort. Vive le Roi!”).

Dans certains cas, le roi dépend de forces à d’autres (voir disciples, la suzeraineté, Etat fantoche, l’hégémonie). À l’ère de la domination coloniale britannique, directement sous la force critique, tels que les pays prince sous le Raj britannique.

Dans d’autres cas le pouvoir du roi est limité, non pas parce que de droit constitutionnel, mais pour une puissance militaire. À la fin de l’Empire romain, Praetorian temps de garde de plusieurs empereurs romains déposé et installé de nouveaux empereurs. rois hellénistiques de Macédoine et en Epire a été choisi par l’armée, qui est similaire en composition à l’ecclesia de la démocratie, le conseil de tous les citoyens libres; service militaire souvent associés à la citoyenneté chez les membres masculins de la maison royale.

domination militaire du roi a eu lieu en Thaïlande moderne et dans le Japon médiéval (où un chef héréditaire militaire, le shogun a été le dirigeant de facto, bien que l’empereur du Japon a jugé nominalement.) Dans l’Italie fasciste sous la monarchie de Savoie du roi Victor Emmanuel III avec coexistent régime de parti unique de fascistes de Benito Mussolini, en vertu de la Garde de Fer roumaine et la Grèce pendant l’occupation de l’Axe de la même façon. L’Espagne de Francisco Franco a été officiellement une monarchie, bien qu’il n’y ait pas de roi sur le trône. Après sa mort, Franco a été remplacé à la tête de l’Etat par l’héritier des Bourbons, Juan Carlos I, qui continuent à faire de la démocratie espagnole avec lui comme un roi fantoche constitutionnel.

Une monarchie auto-proclamé est formée quand les gens demande la monarchie sans liens historiques avec une dynastie précédente. Napoléon Ier de la France se déclara empereur de France et a déclaré le Premier Empire français après avoir déjà se faisait appeler le Premier Consul qui suit la prise du pouvoir par un coup le 18 brumaire. Jean-Bedel Bokassa de l’Empire centrafricain s’est déclaré «Empereur». Yuan Shikai couronné empereur lui-même de «la Chine impériale” de courte durée pendant plusieurs années après la République de Chine a été fondée.

Dans l’union personnelle, la même personne sert le roi d’un état indépendant et séparé.

Parfois, les titres sont utilisés pour exprimer une revendication d’un territoire qui n’appartient pas en fait (par exemple, prétend au trône anglais en français) ou des titres non reconnus (antipapes). demandeur prétendait au trône est supprimée ou au trône a été occupé par d’autres. La libération est quand le roi se retire.

Uniques ou les situations inhabituelles existent dans certains pays:

* En Malaisie, le roi fédéral, appelé l’en-Pertuan Agung (“Paramount souverain») a été choisi pour un mandat de cinq ans et par les dirigeants de la descente (la plupart du temps des sultans) de neuf Etat de la Fédération constitutive, le tout sur la péninsule malaise.
* Andorre est actuellement unique au monde co-principauté. Situé dans les Pyrénées entre l’Espagne et la France, il a deux co-princes: l’évêque d’Urgell (un prince-évêque) en Espagne et le Président de la France. Il s’agit de la seule situation dans laquelle le roi d’un pays indépendant élu démocratiquement par les citoyens d’autres pays.
* Au Botswana, l’Afrique du Sud, le Ghana et l’Ouganda, les anciens royaumes et chefferies couverts par les colonialistes lors de leur arrivée sur le continent sont maintenant protégés par la Constitution en tant que régional et / ou entités coupe. En outre, au Nigeria, en dépit de centaines d’États traditionnels qu’il n’est pas prévu dans la Constitution en ce moment, ils ne manquent jamais reconnu les aspects juridiques des structures de gouvernance qui fonctionnent dans ce pays. En plus des cinq pays, la taille et la complexité monarchie impair varie dans d’autres parties de l’Afrique.

Succession

règles électorales King varient de pays à pays. Dans les monarchies constitutionnelles de la règle de succession est généralement incorporée dans les lois votées par un organe de représentation, telles que le parlement.

Dans une monarchie élective, le roi est élu ou nommé par un organisme (un collège électoral) pour la vie. Par exemple, Pépin le Bref (le père de Charlemagne) fut élu roi des Francs par un panel d’éminents hommes de Frank; Stanisław Poniatowski août Pologne a été un roi élu, que Frédéric Ier de Danemark. Les Allemands avaient une monarchie élective, et l’empereur romain saint a été choisi par les princes électeurs, bien que souvent seulement une formalisation de ce qui est, en fait, l’hérédité. Trois monarchies électives existe aujourd’hui, la Malaisie et les Émirats arabes unis est une création du XXe siècle, tandis qu’un autre (la papauté) est ancienne.

Dans une monarchie héréditaire, le roi envoya par la position relative d’une personne, par ordonnance ou du droit coutumier de la succession, généralement dans une famille royale Son origine remonte à l’histoire dynastique ou l’ascendance.

L’ordre de succession est toujours influencée par les règles du genre. Matrilinéarité déterminer la lignée de la royauté dans l’Egypte ancienne depuis plus de trois mille ans, mais plus d’hommes que des femmes dominent. bar agnatique succession féminine. Chez certaines femmes, les systèmes de règne en tant que roi peut seulement lorsque la ligne masculine qui remonte à une origine commune épuisé.

En 1980, la Suède est devenue le premier monarque européen qui a revendiqué la même (cognatique complet) distingue fils aîné, ce qui signifie que le fils aîné du roi, si les femmes ou les hommes, monta sur le trône. [5] D’autres royaumes (comme les Pays-Bas en 1983, la Norvège en 1990, et la Belgique en 1991) puisque, selon suivie. Parfois, la religion est affecté, conformément à la loi de règlement 1701 tous les catholiques et tous ceux qui ont épousé un catholique romain, qui est admissible à devenir roi d’Angleterre et sera ignoré dans l’ordre de succession.

aîné Yg, où le fils aîné du roi est le premier en ligne pour devenir le roi, est le système le plus commun. En cas d’absence des enfants, le membre le plus ancien de la garantie (par exemple, la sœur) est devenu roi. D’autres systèmes sont tanistry, un poids semi-électives et donne à obtenir et la loi salique. Dans les cas complexes, en particulier dans le Moyen Age, le fils aîné qui sont en concurrence avec les principes parfois contradictoires de la proximité du sang, et les résultats sont spéciaux. Dans certaines monarchies, comme l’Arabie saoudite, la succession au trône sont habituellement le premier passage à la prochaine frère du roi le plus ancien, et seulement après que les enfants du roi (ancienneté agnatique).

La nomination par le roi en ce moment est un autre système, utilisé en Jordanie. Dans ce système, le roi a choisi son successeur, qui a toujours été relative.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Posted in Uncategorized | 1 Comment